Over hoogbejaarde duimen, een fluoblauw touw, de hel in strijklicht, twee mannen aan de deur en een galg in Berendrecht.

New York voelt vreemd vertrouwd aan. Een beetje als Antwerpen, voor zover dat kan als je van de andere kant van de Schelde komt. De cultuurschok is verwarrend klein. Ik voel walging noch verwondering. Het is gewoon een stad — met elefantiasis, er komt geen einde aan.

Recht tegenover mij leunt een ouderwetse leren boekentas tegen de dij van haar besnorde eigenaar. Voor meneer had ik graag de uitdrukking ‘op leeftijd’gebruikt, maar daar ben ik de laatste tijd voorzichtig in geworden. Steeds vaker moet ik vaststellen dat heren die mij op leeftijd lijken eigenlijk jonger zijn dan ik.

Of ik weet waar de Tarbotstraat precies is, vraagt de man. Dat is hier in de onmiddellijke buurt, zeg ik. Ergens in die richting. Of neen, wacht!

Ooit had ik het bovenstaande nauwelijks opgemerkt. Niet dat ik toen niet keek, natuurlijk wel, maar ik zag niet.

Een man op het strand. Niet meer dan een schim in tegenlicht. Hij wuift. Naar zijn vrouw. Een vriend. Zijn hond.

Hij is haar vrolijke vampier. Elke avond, na zonsondergang, verschijnselt hij waanzinnig gillend in haar kamertje. Met het donsdeken tot net onder de neus, ligt ze hem op te wachten.

Voor dag en dauw uit je bed rollen is voor lieden zoals ik, die gebukt gaan onder een zeker ochtendhumeur, niet zonder ergernissen.

Ik sta midden op de Scheldebrug van Temse, wachtend  op de duisternis. Het is een kille avond in maart. IJskoude regen geselt mijn gezicht. Een gure wind trekt en sleurt aan de indrukwekkende stalen constructie onder mijn voeten.

Het is een fascinerend beest, de Noordzee. Ik kom er graag. Liefst op koude grijze dagen, als ik haast alleen over het strand kan sjokken. Het oude lijf voort gegeseld door een striemende noordwester.

Waar dat schuim vandaan komt, vraag ik. Ik loop er al een tijdje over te tobben. Hij - bron van zoveel kennis die ik niet heb - kan het misschien weten.