Over hoogbejaarde duimen, een fluoblauw touw, de hel in strijklicht, twee mannen aan de deur en een galg in Berendrecht.

Over de teen van een verbijsterde poolreiziger, de nobele kunst van het pleinairisme, afwijken van het pad, het monster in de kelder, en muskusrat met patersbier.

Over angstaanjagende fells, met zorg gevouwen wc-papier, een groots leugenaar en de pijnlijke kont van Samuel Taylor Coleridge.

Over bedenkelijke Britse eetgewoonten, een tocht naar de Muur van Hadrianus die uitmondt in een modderig gevecht met de elementen en een boer die worstelt met horizontaliteit.

Over grauwe waterplassen, doffe teleurstelling en het verlangen naar koffie.

“Een spel? Voor een deel wel, natuurlijk. Het is fun, dat zal ik niet ontkennen. Maar tegelijk is het ook zoveel meer dan dat.” Mijn nieuwe vriend meende het bloedserieus: deep down voelde hij zich cowboy.

New York voelt vreemd vertrouwd aan. Een beetje als Antwerpen, voor zover dat kan als je van de andere kant van de Schelde komt. De cultuurschok is verwarrend klein. Ik voel walging noch verwondering. Het is gewoon een stad — met elefantiasis, er komt geen einde aan.

Recht tegenover mij leunt een ouderwetse leren boekentas tegen de dij van haar besnorde eigenaar. Voor meneer had ik graag de uitdrukking ‘op leeftijd’gebruikt, maar daar ben ik de laatste tijd voorzichtig in geworden. Steeds vaker moet ik vaststellen dat heren die mij op leeftijd lijken eigenlijk jonger zijn dan ik.

Over wormstekige kastjes, premature ejaculaties en trampolines in de achtertuin

Over een kleine boom met groots uitwaaierende takken, de aanranding van de horizon, roodbruine fermettes en platte chihuahakak op het asfalt.

Of ik weet waar de Tarbotstraat precies is, vraagt de man. Dat is hier in de onmiddellijke buurt, zeg ik. Ergens in die richting. Of neen, wacht!

Ooit had ik het bovenstaande nauwelijks opgemerkt. Niet dat ik toen niet keek, natuurlijk wel, maar ik zag niet.

Zorgboerderijen bieden een verzorgende en veilige omgeving waar individuen met beperkingen of andere sociale behoeften kunnen deelnemen aan landbouwactiviteiten. Een korte reportage in samenwerking met Steunpunt Groene Zorg.

Een man op het strand. Niet meer dan een schim in tegenlicht. Hij wuift. Naar zijn vrouw. Een vriend. Zijn hond.

Hij is haar vrolijke vampier. Elke avond, na zonsondergang, verschijnselt hij waanzinnig gillend in haar kamertje. Met het donsdeken tot net onder de neus, ligt ze hem op te wachten.

Voor dag en dauw uit je bed rollen is voor lieden zoals ik, die gebukt gaan onder een zeker ochtendhumeur, niet zonder ergernissen.

Ik sta midden op de Scheldebrug van Temse, wachtend  op de duisternis. Het is een kille avond in maart. IJskoude regen geselt mijn gezicht. Een gure wind trekt en sleurt aan de indrukwekkende stalen constructie onder mijn voeten.

Voor het eerst een begijnhof betreden, is een bizarre, haast spirituele ervaring. Het is de stilte, die vederlicht over je heen spoelt en als spinrag aan je lijf blijft kleven.

Het is een fascinerend beest, de Noordzee. Ik kom er graag. Liefst op koude grijze dagen, als ik haast alleen over het strand kan sjokken. Het oude lijf voort gegeseld door een striemende noordwester.

Waar dat schuim vandaan komt, vraag ik. Ik loop er al een tijdje over te tobben. Hij - bron van zoveel kennis die ik niet heb - kan het misschien weten.