Waar ik vroeger onoplettend in een koeienvlaai trapte, dans ik nu rond platte chihuahakak op het asfalt.

Of ik weet waar de Tarbotstraat precies is, vraagt de man. Dat is hier in de onmiddellijke buurt, zeg ik. Ergens in die richting. Of neen, wacht!

Een man op het strand. Niet meer dan een schim in tegenlicht. Hij wuift. Naar zijn vrouw. Een vriend. Zijn hond.

Hij is haar vrolijke vampier. Elke avond, na zonsondergang, verschijnselt hij waanzinnig gillend in haar kamertje. Met het donsdeken tot net onder de neus, ligt ze hem op te wachten.

Ik sta midden op de Scheldebrug van Temse, wachtend  op de duisternis. Het is een kille avond in maart. IJskoude regen geselt mijn gezicht. Een gure wind trekt en sleurt aan de indrukwekkende stalen constructie onder mijn voeten.

Waar dat schuim vandaan komt, vraag ik. Ik loop er al een tijdje over te tobben. Hij - bron van zoveel kennis die ik niet heb - kan het misschien weten.