Ik slenter doorheen een schier eindeloze optelling van nietszeggende straten: huizen, geparkeerde wagens, een bescheiden supermarkt. Dan ineens breken beton en baksteen open als een wolkendek waar licht doorheen valt.

Je kent dat wel: je hersenen drijven even weg en — pats! — een plotse vonk tussen twee sluimerende synapsen. Een volwaardige ingeving kan je het niet noemen, misschien eerder de prematuur geëjaculeerde versie van de aanzet tot. Een paar seconden later weet je nauwelijks nog  wat het was.

Waar ik vroeger onoplettend in een koeienvlaai trapte, dans ik nu rond platte chihuahakak op het asfalt.