Minder-meer
Over grauwe waterplassen, doffe teleurstelling en het verlangen naar koffie.
Een doordacht plan is het niet. Op Google Maps heb ik in de buurt van Gent een meertje ontdekt, een goeie vijf kilometer van mijn huis verwijderd: het Damvalleimeer. Ik heb er nog nooit van gehoord. Beetje raar, gezien het feit dat ik al meer dan drie decennia in de omgeving woon. Aan de andere kant, wat verwacht je anders van iemand die niet geïnteresseerd is in z’n eigen regio?
Ik besluit er naartoe te stappen. Het kastje is voorlopig klaar. Z’n nieuwe Coolabahgroene jasje moet nog een nachtje uitharden en dan kan de eerste waslaag erop. Ik heb dus even de tijd.
Het is een buiige zondagnamiddag. Ik doorkruis eerst de Gentse Heirniswijk, daarna een uitloper van het Rozenbroekenpark, dan onbekend terrein. Ik loop door de ene straat na de andere waar ik nog nooit geweest ben.
Gent is in mijn ogen altijd een dorp geweest. Maar dat komt, besef ik ineens, omdat ik in het centrum woon. Alles dat de moeite waard is, bevindt zich op wandelafstand. De bezienswaardigheden, de cafés, de winkels, de musea… je vindt ze hier allemaal binnen een zone van een paar vierkante kilometer. De rest ken ik nauwelijks.
Terwijl het uitbundige groen de geest tot rust maant, fluistert het vastgoed dat je hier eigenlijk niet thuishoort.
Ik slenter doorheen een schier eindeloze optelling van nietszeggende straten: huizen, geparkeerde wagens, een bescheiden supermarkt. Dan ineens breken beton en baksteen open als een wolkendek waar licht doorheen valt. Ik bevind me aan de rand van de Kastelensite in Destelbergen, een historisch ensemble van bosrijke kasteeldomeinen en miljoenenvilla’s (voor wie graag zijn Porsche in een dreef parkeert).
Een bizarre plek; terwijl het uitbundige groen de geest tot rust maant, fluistert het vastgoed dat je hier eigenlijk niet thuishoort. Onwennig versnel ik mijn pas.
Enkele woonwijken nog, een park, wat volkstuintjes, een smal pad langs de plaatselijke sporthal en dan bereik ik mijn bestemming.
Het Damvalleimeer is exact het soort doffe teleurstelling die men hier in Vlaanderen triomfantelijk natuur noemt; een grauwe waterplas, gewonnen uit de zandwinning voor de aanleg van de nabijgelegen E17. Minder een meer dan ik had gehoopt. Paadje. Bankje. Een eenzame watervogel. Wat verderop een sombere visser. Ze willen maar niet bijten vandaag.
Ik doe het obligate rondje, bezondig me — uit pure ergernis — aan het soort kijk-eens-waar-ik-geweest-ben-kiekje dat een plek als dit te veel eer aandoet. Triestige plas omgetoverd tot ansichtkaart — de klassieke leugen van de fotografie.
Wat hoopte ik nu precies te vinden tijdens deze uitstap? Ongetemde natuur? Weidse vergezichten? Waar zat ik met mijn gedachten?
Het begint zachtjes te regenen. Ik keer om. De terugweg is lang. Ik wil koffie. Misschien een koekje.
Tekst & foto: Geert Huysman
Slenterzucht is een platform voor verhalen, essays en fotografie over plaats, landschap en onderweg zijn.
Verder lezen:
Nieuwe verhalen verschijnen ook via de nieuwsbrief.